Światłolecznictwo i ciepłolecznictwo

Światłolecznictwo jest metodą fizykoterapii, która do leczenia wykorzystuje promieniowanie elektromagnetyczne z zakresu 15000-100 nm (nanometrów). Światło w potocznym rozumieniu tego słowa, to ta część promieniowania elektromagnetycznego, która wywołuje wrażenia wzrokowe. Światłolecznictwo wykorzystuje także zakresy promieniowania niewidoczne dla oka: podczerwień i ultrafiolet. Źródłem promieniowania elektromagnetycznego jest również Słońce. Wykorzystanie promieniowania słonecznego do leczenia to helioterapia. Innym źródłem promieniowania elektromagnetycznego, o pewnych specyficznych właściwościach są lasery.

LAMPA SOLLUX - służy do wykonywania zabiegów nagrzewania z wykorzystaniem energii cieplnej emitowanej przez żarówkę. Do lampy używa się filtrów, które zmieniają widmo promieniowania co ma wpływ na zdolność penetracji w głąb skóry lub tkanki podskórnej. Lampa z filtrem niebieskim zmniejsza penetrację promieni IR i ich właściwości cieplne, wzmaga działanie łagodzące i przeciwbólowe promieniowania. Filtr czerwony ogranicza skutek biologiczny do działania promieniowania IR oraz promieni czerwonych widzialnych.

Działanie:

  • rozszerzenie naczyń włosowatych skóry (przepływ krwi tętniczej przez tkanki),
  • obniżenie napięcia nerwowego, wzmożenie procesów przemiany materii,
  • działanie przeciwbólowe,
  • pobudzenie receptorów cieplnych


Dla uzyskania żądanej charakterystyki promieniowania stosuje się odpowiedni rodzaj filtra:

  • filtr czerwony- naświetlanie stanów zapalnych tkanek miękkich, trudno gojące się rany, czyraczność, półpasiec, wysięki bezkrwawe, po przedawkowaniu promieniami UV
  • filtr niebieski - przeciwbólowo, tonizująco, nerwobóle i mięśniobóle, wysięki krwawe, odmrożenia, stany po urazach




Ciepłolecznictwo czyli inaczej leczenie ciepłem jest to dostarczanie do organizmu energii cieplnej. Ciepło jest dostarczane na zasadzie przenoszenia i przewodzenia, to właśnie odróżnia ciepłolecznictwo od innych zabiegów fizykoterapii, polegających również na przekazywaniu ciepła np. poprzez promieniowanie (promieniowanie podczerwone) lub wytwarzanie ciepła wewnątrz tkanek (pole elektromagnetyczne wielkiej częstotliwości).
Każdy organizm może różnie reagować na dostarczone ciepło, jest to spowodowane min. od różnicy pomiędzy temperaturą dostarczanego ciepła a temperaturą organizmu, czasu poddawania organizmu nagrzewaniu, powierzchni ciała która jest poddawana nagrzewaniu. Zmiany zachodzące w organizmie podczas nagrzewania można podzielić na odczyny: ogólny i miejscowy.


Odczyn miejscowy - naczynia krwionośne i limfatyczne ulegają rozszerzeniu w miejscu nagrzewania, jest on wynikiem podnoszenia temperatury tkanek, przez co jest zwiększony przepływ krwi. Ma to znaczenie w leczeniu stanów zapalnych.


Odczyn ogólny - powstaje w przypadku gdy do organizmu dostarczy się znacznie większą ilość ciepła niż organizm jest w stanie oddać. W tym przypadku następuje przegrzanie ustroju co skutkuje uruchomieniem się mechanizmu termoregulującego, przez co następuje nadmierne wydalanie potu wraz z dużą ilością wody, chlorku sodu oraz innych substancji mineralnych.


Zabiegi ciepłolecznicze wykorzystywane są w przypadku wzmożonego napięcia mięśni oraz powstającego przy tym bólu.